True Story

(To jest oparte na mojej prawdziwej historii i niestety czarnym charakterem jestem ja)

Szczęście? A komu jest one pisane? Zakochanym? Chyba tylko po to, by stworzyć prowizoryczny mur przed jedną z takiej możliwości, jaką jest gra na uczuciach, czy też tęsknota. Moja historia była brutalniejsza. Niewinny wieczór na Internecie spędziłem na przeglądaniu „fejsa” i „dziewięćgaga” pośmiałem się. Popisałem kilka wypowiedzi grupach, do których należałem i przyszedł czas na kilka pytań na ask’u. Wylosowałem kilka pytań i odpowiedziałem, nie minęło 5 minut gdy w mojej skrzynce znalazłem wiadomość od jakiegoś użytkownika od treści: <3. Od razu odpowiedziałem, że nie potrzebuję czyjegoś serca, bo sam własnego nie mam. Otrzymałem kolejną wiadomość od tej samej osoby. Przejrzałem profil. Okazało się, że należy to przepięknej rudej dziewczyny o cudnych oczach i uśmiechu. Pomyślałem, że mogę popisać z nią i zobaczyć co wyjdzie. Minęła dosłownie chwila byśmy wynieśli się z ogólnego dostępnego środka komunikacji, na coś bardziej prywatnego. I tym miejscu będzie się toczyć cały dramat. Rozmowy zaczęły się od podstaw, zwykła rozmowa o niczym nadzwyczajnym, podzieliliśmy się swoim hobby i takie tam. Do czasu, gdy to ja zacząłem być miłym, słodząc jej o wspaniałości jej charakteru i o tym, że mi się spodobała na dodatek pytając się o spotkanie. A nie minął nawet dzień. Chciałem się o nią troszczyć, bo była chora. Wiecie, że możliwe za 2 miesiące mieliśmy się spotkać? Wracając do opowiadania. Wyczuła, że to pora zakochanych i możliwe, że się w niej podkochuje. Zacząłem do niej pisać, że chcę z nią być na zawsze, że tylko z nią będę szczęśliwy i nic nas nie rozłączy. Miała zapalenie płuc, a ja się bałem, że może umrzeć, że sobie nie poradzę w życiu. I z tematów depresyjnych przeszliśmy na tatuaże. Ja uwielbiam tatuaże, sam nie posiadam, ale przeszkodą są tylko pieniądze. Opowiedziałem jej o swoim pomyśle, ona mi o swoim. Moje pewnie już znacie. Ona chciała coś, co będzie dla niej ważne, coś związanego ze mną. Byłem w lekkim szoku. I wtedy zapytałem „A co jeśli…? Napisała mi, że nikt mnie przy niej nie trzyma.  Odpowiedziałem, że po ślubie to na pewno tego nie zrobię, z miłości i lenistwa. W sumie zrobiłem próbę zaręczyn. Fakt, że wirtualny, ale gest się liczy. I wtedy zapytałem się jej o pierwszą randkę. Od razu zaproponowała mi roczną. Szok, po prostu szok. Nie mogłem się doczekać. Czułem motyle w brzuchu, uśmiech na twarzy sam mi powstawał. Podejrzewałem, że osiągnąłem stan najrzadziej we mnie spotykany- byłem zakochany…  Pisaliśmy o pięknych rzeczach o ślubie, wspólnej przyszłości i wtedy przyszła pora na tajemnice. Jej najbardziej skrywana tajemnica sprawiła, że moja miłość do niej, zaczęła zamieniać w chęć zemsty na osobie, która wyrządziła jej bardzo poważną krzywdę. Gdy mi o niej powiedziała, byłem zszokowany, ale nie przestałem jej kochać. Byłem wściekły na faceta, który spowodował w niej tak silny uraz. Czułem się jak Anakin, gdy jego matka umarła na jego rękach. Poczułem ten sam gniew. Gniew i żal – te dwie emocje towarzyszyły mi po każdej zakończonej rozmowie z nią. Płakałem podczas powrotów domu. W mojej głowie miałem skrajne emocje. Do pewnego dnia, gdy obudziłem się i poczułem pustkę w głowie. Pustkę emocjonalną. Spowodowaną nie wiadomo czym, Napisałem do niej, że robię 3-dniową przerwę od kontaktów między nami. Nie dotrzymałem słowa. Następnego dnia zacząłem ją atakować, za to, że nie odpisała następnego dnia. Bezpodstawnie… I wtedy napisałem, że to ona ze mną pogrywa, co nie było prawdą, że mnie oszukuje, pisałem, że wiedziałem, o tym, że to się nie uda. Wtedy ona napisała te słowa:
I WCALE Z TOBĄ NIE POGRYWAM

nie rób mi tego

w sumie wiesz co? Moje życie i tak już jest do dupy…

Nie warto już być

Nie warto już nic robić

Teraz trzeba tylko czekać na śmierć

Nie mam na nic już sił

Już dobrze się z Tobą czułam

Pomogłeś mi się od tego wszystkiego oderwać

Pomogłeś mi zapomnieć o wszystkim

Pomogłeś poczuć się ważną osobą

Kochającą

Kocham Cię…

Żegnaj

Wybacz…

Przepraszam, za to, że istnieje

Już nie długo

A co Wielki i Wspaniały Kajetan napisał? (Tak czytelniku tu był sarkazm):
Jak będziesz chciała się zabić to pisz, pójdę po popcorn…

PS. Ciężko mi się pisało, o tym wydarzeniu, opierając się na zapisie rozmowy mojej i dziewczyny, którą zraniłem. Bardzo mnie bolało pisanie tego, dziewczynę przeprosiłem i odszedłem w zapomnienie. Jednak rana na sumieniu pozostanie niezałatana…
Jestem potworem…